Sunday, August 11, 2013

தலைவா – விமர்சனம்


ஆஹா! 1008 பிரச்சனைகளை கடந்து தலைவா படம் வெளிநாட்டிலும் , இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களிலும் வெளியாகிவிட்டது.இன்னும் தமிழ்நாட்டில் தான் வெளியாவில்லை. நானும் என்னுடன் நடித்த மற்ற நண்பர்களோடு நேற்று மாலை சென்று படத்தை பார்த்தேன். இந்த படம் ஒரு அரசியல் படம், அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கக்கூடிய வகையில் வசனகள் இருக்கிறதுன்னு ஒரு புரளியை கிளப்பி இந்த படத்தை தமிழ்நாட்டில சொன்ன தேதிக்கு திரையிடாம பண்ணிட்டாங்க. இதுல வெடி குண்டு மிரட்டல் வேற. அதுக்கும் மேல இந்த படத்துல  எங்கப்பாவையும், தாத்தாவையும் இழிவுப் படுத்தியிருக்காங்கன்னு கோர்ட்ல வேற ஒருத்தர் கேஸ் போட்டிருக்கிறார். இப்படி ஏகத்துக்கும் எதிர்பார்ப்பை கிளப்பிய படம். அந்த எதிர்ப்பார்ப்பை எல்லாம் பூர்த்தி செஞ்சுதான்னா, பெரிய கேள்விக்குறி தான் பதில். இந்த படத்துல புதுசா எந்த ஒரு விஷயத்தையும் இயக்குனர் சொல்ல வரலை. இன்னும் சொல்லப் போனா நாயகன், தேவர் மகன், பாட்ஷா, புதிய பறவை போன்ற படங்களை எல்லாம் சேர்த்து அரைச்ச புளிச்ச மாவு தான் இந்த தலைவா. அதில் கொஞ்சம் இந்த காலத்துக்கு ஏற்ப வெளிநாட்டு காட்சிகள். அப்புறம் முக்கியமா நாங்கள் நடித்த நான்கு காட்சிகளும் இடம்பெற்றுவிட்டன. என்ன, எங்களோட வசனங்களில் கொஞ்சம் கையை வச்சுட்டாங்க. அப்புறம் நாங்கள் நடித்த சில காட்சிகளில் கொஞ்சம் நீளத்தையும் குறைத்து விட்டார்கள். ஆனா இப்படி எல்லாம் குறைச்சும் கூட படம் கிட்ட தட்ட மூன்று மணி நேரம் ஓடுது.

25 வருட்டங்களுக்கு முன் பாம்பேயில் ஏற்பட்ட ஒரு கலவரத்தில் சத்யராஜ் தன்னுடைய மகனை நாசரிடம் ஒப்படைக்கிறார். அந்த மகன் தான் விஜய், பின்னாளில் சிட்னியில் மினரல் வாட்டர் கம்பெனியை சந்தானத்துடன் சேர்ந்து நடத்துகிறார். மனசுக்கு பிடித்த வேலையாக , ஒரு நடனப் பள்ளியையும் நடத்துகிறார். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அமலாபாலை சந்தித்து, கண்டவுடன் காதல் கொள்கிறார். இந்த நேரத்தில் சந்தானமும் அவரை காதலிக்க ஆரம்பிக்கிறார். சந்தானத்துக்கு போட்டியாக சிட்னியில் 40 வயது பிரம்மச்சாரிகள் ஏழெட்டு பேரும் அமலாபாலை காதலிக்கும் நோக்கத்தில் அவர் பின்னாடி சுற்றுகிறார்கள். இந்த பிரமாச்சாரிகள் கூட்டத்தில் தான் நானும் ஒருவன். சிட்னியில் நடக்கும் நடனப்போட்டியில். விஜய் வெற்றி பெறுவதை தடுக்க வில்லன் குழு சதி செய்ய, அதனை முறியடித்து விஜய் குழுவினர் பரிசுக்கோப்பையை வெல்கிறார்கள். பிறகு அமலா பாலும் விஜய்யை காதலிக்க ஆரம்பிக்கிறார். தன் தந்தைக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியை கொடுக்கும் நோக்கத்தில் விஜய், அமலா பாலையும் அவரது தந்தை சுரேஷையும் அழைத்துக்கொண்டு மும்பை செல்கிறார். அங்கு நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள், அவரை திரும்பியும் சிட்னிக்கு போக விடாமல் தடுக்கிறது. கடைசியில் தன் தந்தையை கொன்ற வில்லனை பழிவாங்குகிறார். இதை தான் இடைவேளைக்கு பிறகு நிறைய வன்முறை காட்சிகளோடு சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இந்த படத்தில் இரண்டாவது கதாநாயகி வேற. பாவம் அவர் எண்ணி ஒரு நான்கைந்து காட்சிகளில் தான் வருகிறார். பெரிதாக அவருக்கு வேலை ஒன்றும் இல்லை. முதல் பாதியில் விஜய்யை காதலித்த அமலாபால் என்ன ஆனார் என்பதை நீங்கள் திரையில் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவருடைய கதாப்பத்திரம் புதிய பறவையில் சரோஜா தேவியின் கதாப்பாத்திரம் போல் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். சத்யராஜுக்கு தம்பியாக பொன்வண்ணன் நடித்திருக்கிறார். அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு நாசர் தான் முதலில் நடிப்பதாக இருந்ததாம். சில பல காரணங்களால் அவருக்கு பதில் பொன்வண்ணன் நடித்திருக்கிறார். நாசர் நடித்திருந்தால் இன்னும் அந்த கதாபாத்திரத்துக்கு வலு சேர்ந்திருக்கும். முதல் பாதி வரைக்கும் தலைவா என்ற தலைப்புக்கு சிறிதும் சம்பந்தம் இல்லாமல் நகைச்சுவையோடு படம் நகரந்தது. ஆனால் இடைவேளைக்கு பிறகு படம் எப்படா முடியும் என்ற ஒரு அலுப்பு ஏற்படுகிறது.
எப்படிப்பட்ட படம் என்றே தெரியாமல், தலைப்பை மட்டும் வைத்து இது இப்படி தான் இருக்கும் என்று ஒரு வதந்தியை கிளப்பி, அது இப்போது அரசியல் காட்சிகள் எல்லாம் தலையிடக்கூடிய பிரச்கனை ஆனது தான் மிகப்பெரிய நகைச்சுவையே. படத்தில் நகைச்சுவை கம்மியாக இருந்தாலும், தமிழ்நாட்டில் நடக்கும் கூத்துக்கள் தான் இந்த படத்தின் உண்மையான நகைச்சுவை காட்சிகளே. இறுதியாக இயக்குனர் அடுத்த படத்திலையாவது தன் சொந்த சரக்கை நம்பி படம் இயக்கினால் கண்டிப்பாக அந்த படம் நன்றாக இருக்கும்.


பின் குறிப்பு: நான் இனி வரும் பதிவுகளில் என்னுடைய திரைப்பட அனுபவத்தை சொல்லப்போகிறேன். நான் இந்த படத்தில் வருவது வெறும் 2 நிமிடங்களுக்குள் தான். ஆனால் அதற்கு நான் நான்கைந்து நாட்கள் படப்பிடிப்பிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதிலும் இரு முறை படப்பிடிப்பிற்கு சென்று இரண்டு மணி நேரங்கள் காத்திருந்து கடைசியில் எங்கள் காட்சிகளை எடுக்காமல் திரும்பி சென்ற கதை எல்லாம் இருக்கிறது. 

Wednesday, August 7, 2013

பதிவர்கள் மாநாடு – 2013


இந்த வருடம் ஆரம்பத்திலிருந்தே நிறைய தமிழ் சம்பந்தப்பட்ட மாநாடுகள் என் கண்ணில் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. மலேஷியாவில் 10வது உலக தமிழ் மாநாடு நடந்து முடிந்தது. அதில் அடியேனும் ஒரு கட்டுரையை சமர்பித்திருந்தேன். அடுத்த மாதம் இங்கு சிட்னியில் உலக தமிழ் இலக்கிய மாநாடு நடைபெற இருக்கிறது. அதிலும் நான் எழுதிய “புலவர்களின் பார்வையில் சங்ககால போர்கள்” என்ற கட்டுரை மாநாட்டு மலரில் வெளிவர இருக்கிறது. இந்த மாதம் 15ஆம் தேதி முதல் 18ஆம் தேதி வரை 12வது உலக தமிழ் இணைய மாநாடு மலேஷியாவில் நடக்க இருக்கிறது. இப்படி எனக்கு தெரிந்து தமிழை சம்பந்தப்படுத்தி நிறைய மாநாடுகள் நடக்கிறது. சென்னையில் அடுத்த மாதம் 1ஆம் தேதி வலைப்பூ பதிவாளர்கள் ஒரு மிகப் பெரிய சந்திப்பை நடத்துகிறார்கள். சென்ற ஆண்டும் அவர்கள் மிகச் சிறப்பாக பதிவர்கள் சந்திப்பை நடத்தி முடித்திருக்கிறார்கள். அதில் பதிவர்களின் அறிமுகம், மூத்த பதிவர்களுக்கு பாராட்டு , பதிவர்களின் கவியரங்கம், கவிதை நூல் வெளியீட்டு விழா , சிறப்பு அழைப்பாளரின் பேச்சு என பதிவர்களுக்கு பயனுள்ள வகையில் அமைந்திருக்கிறது. மேலும் ..... 

Sunday, August 4, 2013

தந்தி – சிறுகதை

“ஏங்க உங்க நண்பர் செந்திலோட தம்பிக்கு நாளைக்கு தானே கல்யாணம்?” என்று கேட்டாள் அர்ச்சனா.

“ஆமா அர்ச்சனா. நம்மளால தான் போக முடியலை. கண்டிப்பா குடும்பத்தோட வறேன்னு வேற சொல்லியிருந்தேன்.” என்றான் முருகன்.

“வரலைன்னு போன் பண்ணி சொல்லிட்டீங்களா?”

“நேத்தே போன் பண்ணிட்டேன். அவனை காட்டிலும் அவன் தம்பிக்கு தான் ரொம்ப வருத்தம்” என்றான் முருகன்.

“சரி நாளைக்கு கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகு அவருக்கு போன் பண்ணி பேசிடுங்க” என்றாள் அர்ச்சனா.

“போன் பண்றதை விட, நாளைக்கு போஸ்ட் ஆபிஸ் போய் ஒரு வாழ்த்துத் தந்தியை கொடுத்துட்டு வரேன்” என்றான்.

“என்னது தந்தியா, அதுவும் இந்த காலத்துல!, பேசாம ஒரு போன் பண்ணிங்கன்னா வேலை முடிஞ்சுடும். கல்யாண மாப்பிள்ளைக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும். அதை விட்டுட்டு பெருசா தந்தி கொடுக்க போறாராம்” என்று சலித்து கொண்டாள் அர்ச்சனா.

அதற்கு முருகன், “போன் பண்ணி பேசுனா, கொஞ்ச நாள்ல மறந்துடுவாங்க. இதுவே ஒரு  தந்தி கொடுத்தா, அது ஒரு ஞாபக பொருளா இருக்கும். நம்ம கல்யாணத்துக்கு வந்த தந்திகளை இன்னமும் நான் பத்திரமா வச்சிருக்கேன்” என்றான்.

“அந்த அழகை தான் நான் பார்த்திருக்கேனே. என்னமோ பண்ணுங்க” என்று அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் அர்ச்சனா.

மறு நாள் மாலை கல்யாண சத்திரத்தில், “டேய் சந்தோஷ், இந்தா உனக்கு ஒரு வாழ்த்துத் தந்தி வந்திருக்கு” என்றான் செந்தில்.

“என்னது வாழ்த்துத் தந்தியா!!!” யாரு அண்ணா அனுப்புனது?” என்று கேட்டான் கல்யாண மாப்பிள்ளை. 

“என்னோட நண்பன் முருகன் தான் அனுப்பியிருக்கான்” என்றான் செந்தில்.

ஒரு வாரம் சென்ற பிறகு, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்கள் அர்ச்சனாவும்,முருகனும். அப்போது வீட்டின் அழைப்பு மணியோசை கேட்டு அர்ச்சனா எழுந்து முருகனை எழுப்பினாள்.

“என்னங்க! யாரோ வீட்டு பெல் அடிக்கிறாங்க. போய் பாருங்க” என்றாள்.

முருகனோ,”நீ போய் பாரு அர்ச்சனா” என்று கூறிவிட்டு, போர்வையை இழுத்திப் போர்த்திக்கொண்டான்.

அர்ச்சனாவும் வாசல் கதவின் அருகில் வந்து, “யாரது” என்று கேட்டாள்.

“மேடம், தந்தி” என்றான் போஸ்ட்மேன்.

“என்னங்க தந்தி வந்திருக்கு. கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாங்களேன்” என்று உள்ளே திரும்பி குரல் கொடுத்தாள்.

“நமக்கு தந்தியா!!” என்று ஆச்சிரியமாக கேட்டுக்கொண்டே வாசலுக்கு வந்தான் முருகன்.

“நமக்கு யார் தந்தி கொடுக்க போறாங்க, ரெண்டு பேருக்கிட்டேயும் செல் போன் இருக்கு. எதுவாயிருந்தாலும் அதுலேயே சொல்லிடுவாங்களே. எதுக்கு தந்தி கொடுக்கணும். ஏதாவது கேட்ட செய்தியா இருக்கப் போகுது. பயமா இருக்குங்க. நீங்களே வாங்குங்க” என்றாள் அர்ச்சனா.  

“தந்தின்னாலே கெட்ட செய்தி தானா? சரி நான் போய் தந்தியை வாங்குறேன்” என்று கதவைத் திறந்து கையெழுத்து போட்டு தந்தியை பெற்றுக்கொண்டான்.  

“தந்தி இறந்து விட்டது” என்று அந்த தந்தியில் இருந்தது.

“என்னது, தந்தி இறந்து விட்டதா?” என்னடி ஒண்ணுமே புரிய மாட்டேங்குது. யாராவது சும்மா விளையாடுறாங்களா?” என்று அவளிடம் தந்தியை கொடுத்தான்.

“ஆமா, தந்தி இறந்து விட்டதுன்னு தான் போட்டிருக்கு”. எவனோ வேலை வெட்டி இல்லாதவன் தான் இந்த மாதிரி கிறுக்குத் தனமா ஏதாவது செய்வான். சரி, வாங்க போய் படுப்போம் என்று கூறி படுக்கையறைக்கு சென்றாள்.

மறு நாள் காலை, ஒரு கையில் காபியோடு, மற்றொரு கையில் பத்திரிக்கையோடு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து பத்திரிக்கையை படிக்க ஆரம்பித்தான் முருகன். அதில் முதல் பக்கத்தில், இந்திய தபால் துறை, தனது 150 ஆண்டு கால தந்தி சேவையை, இன்றைய தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியை சமாளிக்க முடியாமல் நிறுத்திக்கொண்டது. மேலும் கடந்த ஒரு வார காலத்தில் தந்தி சேவையை உபயோகப் படுத்திய தனது வாடிக்கையாளர்களுக்கு “தந்தி இறந்துவிட்டது” என்று கடைசியாக ஒரு துக்கச்செய்தி தந்தியை கொடுத்து, தனது தந்தி சேவையை நிறுத்திக்கொண்டது என்று போட்டிருந்தது.  


பின் குறிப்பு: இது தான் என்னுடைய 100வது பதிப்பு. நம் இந்திய தபால் துறை, பாரம்பரியம் மிக்க தந்தி சேவையை நிறுத்திக்கொண்டதின் பின்னனியில் இந்த கதை புனையப்பட்டிருக்கிறது. 

Thursday, August 1, 2013

கணினி முதல் டேப்லட் வரை

சில வருடங்களுக்கு முன்னாடி வரை, எங்க வீட்டில ஒரு பெரிய கணினி மட்டும் தான் இருக்கும். நான் அந்த கணினில உட்கார்ந்து எனக்கு வரும் 100க் கணக்குல மின்னஞ்சல்களை (அதுல 95க்கும்  மேல வெறும் குப்பைகள் தான்) பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். அம்மணியோ அந்த கணினியில தான் படங்களை எல்லாம் பதிவிறக்கம் செய்து பார்ப்பாங்க. நான் அடிக்கடி அந்த கணினிக்கு முன்னாடி உட்காருவதுனால, அவுங்களுக்கு கோபம் வந்துடும். ஆபிஸ்ல கம்ப்யூட்டரை கட்டிக்கிட்டு அழுறது பத்தாதுன்னு, வீட்டுலயும் இதோட மாரடிக்கிறீங்களேன்னு சொல்லுவாங்க. இப்படி அவுங்க சொல்லும்போது மட்டும் நான் ரொம்ப நல்ல பிள்ளையாட்டம், இந்தாத்தா!, நீயே இதுக்கு முன்னாடி உட்காருன்னு சொல்லி, நான் எழுந்திடுவேன்(அவுங்களோட மாரடிக்க முடியாலைன்னு தானே கணினிக்கு முன்னாடி உட்காருகிறோம், இதுல அதுக்கும் ஆப்பு வச்சா என்ன தான் பண்றது!!!). அப்புறம் நான் ஐபிஎம்ல வேலைக்கு சேர்ந்தபிறகு, அவுங்களே எனக்கு ஒரு மடி கணினியை கொடுத்தாங்க. அதனால, நான் அம்மணியை தொந்தரவு பண்ணாம, அந்த மடி கணினிலேயே என்னோட அதி முக்கிய மின்னஞ்சல்களையெல்லாம் பார்த்துப்பேன். அதோட இந்த தமிழ் பள்ளிக்கு தேவையான வேலைகளை எல்லாம் நான் அந்த மடி கணினியில தான் செஞ்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அப்புறம் அந்த வேலையை கை கழுவிட்ட பிறகு, அந்த மடி கணினியையும் திருப்பி கொடுக்க வேண்டியதாக போயிடுச்சு(இரண்டரை வருடம் அவுங்களுக்கு வேலை பார்த்ததுக்கு, இந்தாப்பா, நீயே அந்த மடி கணனியை வச்சுக்கோன்னு அவுங்களுக்கு சொல்ல மனசு வரலையே!!!). மடி கணினி வச்சு பழகிப்போனதுனால, நானே சொந்தமா ஒன்றை வாங்கலாம்னு தெருவோர கடைல, ரொம்ப விலை குறைவா ஒரு மடி கணினியை வாங்கினேன். சரி, இனிமே நமக்கு வீட்டில எந்த பிரச்சனையும் வராதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா எங்க பெரிய மகாராணி ரூபத்துல பிரச்சனை வந்துச்சு. அவுங்களுக்கு அப்ப இரண்டு வயது. என்னப்பா, நீ எப்பப் பார்த்தாலும் கம்ப்யூட்டரை தூக்கி மடில வச்சுக்கிற, எனக்கு விளையாடுறதுக்கு அதை கொடுன்னு ஒரே ரகளை. ஆஹா, அம்மாவுக்கு ஏத்த பொண்ணா இல்ல இருக்கான்னு நினைச்சு (பின்ன! சும்மாவா சொல்லியிருக்காங்க பெரியவங்க – “தாயைப் போல பிள்ளை நூலை போல சேலைன்னு!!!) இது விளையாடுற பொருள் இல்ல, அதனால இதைக் கொடுக்க முடியாதுன்னு சொல்லி, அவுங்க கோபத்தை இன்னும் கிளப்பிவிட்டுட்டேன். அந்த கோபத்தோட விளைவு, அந்த மடி கணினியில உள்ள கீ போர்ட்ல ஒரு பட்டனை(down arrow key) பெயர்த்து எடுத்துட்டாங்க. அதிலேருந்து, அவுங்களுக்கு ஒரு 10நிமிஷம் அந்த மடி கணினியை கொடுத்து, அவுங்களை விளையாட சொல்லிட்டு, பிறகு தான் நான் என் வேலையை பார்ப்பேன். இப்ப இரண்டாவது மகாராணிக்கு, நான் அந்த மடி கணினியை மடியில தூக்கி வச்சுக்கிட்டாலே போதும், எங்க இருந்தாலும் ஓடி வந்து, அதுல இருக்கிற பவர் பட்டனை ஆஃப் பண்றதுலேயே குறியா இருப்பாங்க. அதனால இப்பவெல்லாம் நான், மகாராணிங்க ரெண்டு பேரும் தூங்கின பிறகு தான், என்னோட வேலையே செய்வேன். கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி பெரிய மாகாரணி, அப்பா என்கிட்ட தான் ஐ-பேட் இல்லை, என்னோட நண்பர்கள் எல்லாம் வச்சிருக்காங்க. தமிழ் ஸ்கூல்லையும் ஐ-பேட் வச்சு சொல்லித் தராங்க, டே-கேர்லேயும் ஐ-பேட் வச்சு சொல்லித் தராங்க, அதனால எனக்கு ஐ-பேட் வாங்கிக்கொடுங்கன்னு கேக்க ஆரம்பிச்சாங்க. நானும் ஒருவழியா டேப்லட் ஒண்ணு வாங்கிக் கொடுத்தேன். அதுல அவுங்க தமிழ் படிக்கிறதுக்கான apps அப்புறம் puzzles இதெல்லாம் பதிவிறக்கம் செஞ்சுக் கொடுத்ததுல அவுங்களுக்கு ஒரே சந்தோஷம்.  அம்மணியும் அப்பப்ப அந்த டேப்லட் எடுத்து பார்க்க ஆரம்பிச்சாங்க. அவுங்களுக்கு அதை வச்சுக்கிட்டு என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை. ரொம்ப யோசிச்ச பிறகு தான், அவுங்களுக்கு நாம ஏன் முகநூல் கணக்கை துவங்க கூடாதுன்னு ஒரு ஞானோதயம் ஏற்பட்டுச்சு. ஒரு சுபமுகூர்த்த நாள்ல, முகநூலில் ஒரு கணக்கை ஆரம்பிச்சு, புகைப்படத்தை எல்லாம் போட ஆரம்பிச்சாங்க. ஒரு நாள் ஒரு நண்பரோட வீட்டிற்கு போயிருந்தோம். அந்த நண்பரோட மனைவி, அம்மணிக்கிட்ட நீ என்ன இன்னமும் முகநூல்ல புதசா எந்த புகைப்படமும் போடாம, ஒரு வருசத்துக்கு முந்தின புகைப்படத்தையே போட்டிருக்கன்னு கேக்க, அதுக்கு அம்மனியோ, நானே! இப்ப தானே முகநூலுக்குள்ள வந்திருக்கேன்னு பதில் சொன்னாங்க. அடப்பாவிகளா, பேசுறதுக்கு எவ்வளவோ விஷயம் இருக்கும்போது, முகநூல்ல, இந்த படத்தை போட்டியா, அந்த படத்தை போட்டியான்னா கேட்பாங்க??
 இப்பெவெல்லாம், எங்க வீட்டுல தினமும்,இரண்டு மகாரணிகளையும் தூங்கவச்சுட்டு நான் ஒரு சோபாவில உட்கார்ந்து மடி கணினியில ஏதாவது இந்த மாதிரி சொந்த கதை, சோக கதையை எழுதிக்கிட்டு இருப்பேன். இன்னொரு சோபாவில அம்மணி டேப்லட்டை வச்சுக்கிட்டு, இந்த புகைப்படம் ரொம்ப நல்லா இருக்கு, அந்த புகைப்படம் ரொம்ப ரொம்ப நல்லா இருக்குனு முகநூலுக்குள்ள போய் எழுதிக்கிட்டு இருப்பாங்க. எங்களோட அந்த பெரிய கணினியை பார்க்க தான் ரொம்ப பாவமா இருக்கும். யாருமே அதை சீண்டுறதே இல்லை.



Monday, July 29, 2013

தலைவா படம்–ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி வருமா இல்லை இன்னும் தள்ளி போகுமா????


சிட்னியில் தலைவா படத்தின் கடைசி நாள் சூட்டிங்கில், படம் எப்போது வெளி வரும் என்று இயக்குனர் விஜய்யிடம் நாங்கள் கேட்டபோது, ஜூன்15 அன்று வெளி வரும் என்று சொன்னார். கொஞ்ச நாள் கழித்து, நடிகர் விஜய் பிறந்த நாளான ஜூன்  22ஆம் தேதி அன்று படம் வெளிவரும் என்று சொன்னார்கள். அதற்கு பிறகு ஜூலை 15ஆம் தேதி வெளிவரும் என்று சொன்னார்கள். கடைசியில் ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி தான் தலைவா படம் வெளி வரும் என்று தயாரிப்பாளர் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்திருக்கிறார் என்று ஊடகங்கள் வெளியிட்டிருந்தது.

“நீ நடித்த படம் எப்போது வெளிவருகிறது”(என்னமோ நான் தான் அந்த படத்தின் கதாநாயகன் மாதிரி!!!!!) என்று கேட்கும் நண்பர்களிடம் எல்லாம் ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி வெளிவரும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். அதனை உறுதி செய்கிற மாதிரி, என்னுடன் நடித்த நண்பர் ஒருவர் நேற்று எனக்கு போன் பண்ணி, நாம நடித்த படம் ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி “Reading Cinemas”ல வெளிவர இருக்கிறது. படத்துக்கான டிக்கெட் இந்தியன் ஸ்டோர்ஸ்ல விற்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நாம அந்த படத்துக்கு போட்ட காஸ்ட்யூமையே, போட்டுக்கிட்டு போய் அந்த படத்தை பார்ப்போம் என்று கூறினார். நானும் நம்முடன் நடித்த மற்ற நடிகர்களிடம் சொல்லிவிடுகிறேன் என்று சொன்னேன். இன்றைக்கு காலையில் ஆபிஸ் வந்து பத்திரிக்கையை படித்தால், தலைவா படம் வெளிவரும் தேதி , இன்னும் தள்ளிப் போவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமாக  இருக்கிறது என்று போட்டிருந்தது. அட கடவுளே! இன்னும் தள்ளிப் போகப் போகுதான்னு (சிட்னி வாழ் தமிழர்களான நாங்க நடிச்சதுல,யாருக்கோ பிடிக்கலை போல!!!) அந்த செய்தியை படித்தேன். பிரச்சனை என்னவென்றால், படத்துக்கு தணிக்கை குழு யு/ஏ சான்றிதழ் கொடுத்திருக்காங்க. ஆனால் படத்தை தயாரித்தவர்களோ யு சான்றிதழ் தான் வேண்டும் என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு தணிக்கை குழுவினர், படத்தில் வன்முறைக் காட்சிகள் அதிகமாக இருக்கிறது, அதனால் யு/ஏ சான்றிதழ் தான் கொடுக்க முடியும். யு தான் வேண்டுமென்றால், சில காட்சிகளை நீக்குங்கள் என்று கூறியிருக்கிறார்கள். அதற்கு படம் சம்பந்தப்பட்டவர்களோ, கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து எடுத்த அந்த காட்சிகளை நீக்க முடியாது என்று கூறியிருக்கிறார்கள். இப்போது ரிவைசிங் கமிட்டிக்கு இந்தப் படத்தை அனுப்பி யு சான்று பெறும் முயற்சியில் தீவிரமாகியுள்ளார் தயாரிப்பாளர், அதனால் படம் வெளிவருவதில் இன்னும் தாமதமாகலாம்  என்று அந்த செய்தியில் இருந்தது.

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்பு தான் தலைவா படத்துக்கு தணிக்கை குழுவினர் யு சான்றிதழ் வழங்கியிருக்கிறார்கள் என்று ஒரு செய்தியை படித்தேன். கடைசில அந்த செய்தியில் உண்மை இல்லையாம். அடப்பாவிகளா !!!! கிசு கிசுக்கள் எல்லாம் படிச்சிருக்கோம். அதெல்லாம் எந்த அளவுக்கு உண்மை அப்படிங்கிறது, அந்த செய்தியில் சம்பந்த்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். ஆனா, இந்த தணிக்கை சான்றிதழ் பற்றி எல்லாம் ஒரு பொய்யான செய்திகளை எப்படி பரப்புறாங்கன்னு தான் தெரியலை. பிறகு அந்த நண்பரை போனில் கூப்பிட்டு, என்னங்க, நேற்று தான் நீங்க சொன்னிங்க, ஆனால் இன்னைக்கு படம் வெளிவரும் தேதி தள்ளிப்போகலாம்னு போட்டிருக்கேன்னு கேட்டேன். அதற்கு, அவர் ரொம்ப கூலாக, நடிகர் விஜய் நடிச்ச காட்சிகள் எல்லாம் வெட்டிட்டு, நாம நடிச்ச காட்சிகள் மட்டும் வந்தாலும் ஆச்சிரியப்படுவதற்கு இல்லை அப்படின்னு சொன்னாரு. நான் உடனே, எப்படிங்க உங்களால, இப்படியெல்லாம் பேச முடியுதுன்னு கேட்டேன். அதற்கு அவர், நாம நடிச்ச எந்த காட்சியிலும் வன்முறையே இல்லையே அப்படின்னாரு (என்னமோ நாங்க படம் முழுக்க வர மாதிரி அவருக்கு நினைப்பு).  

சரி, பார்ப்போம் ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி படம் வெளிவருகிறதா இல்லை இன்னும் தள்ளிபோகுதான்னு.

Friday, July 26, 2013

கல்கியின் சரித்திரப் படைப்புகளை – படிக்காமல் கேட்கலாம்


நான் ஒவ்வொரு முறையும் இந்தியாவிற்கு சென்று வரும்போது, குறைந்தது இரண்டு கிலோவிற்கு புத்தகங்களை மட்டுமே வாங்கி வருவேன். இப்படி வாங்கி வந்ததில், என் வீட்டில் ஒரு மிகச் சிறிய தமிழ் நூலகமே அமைந்து விட்டது. அதில் பாதிக்குப்பாதி சரித்திர நாவல்கள். அதுவும் தமிழக சரித்திர நாவல்கள் மட்டும் தான். என்னை மாதிரி  ஆட்கள், சரித்திர நாவல்களை தேடித்தேடி படிப்போம். ஒரு சிலருக்கு சரித்திர நாவல்களை பார்த்தாலே பயம் வந்து விடும். வேறொன்றுமில்லை, அந்த புத்தகங்கள் எல்லாம் மிகப் பெரிய அளவில் இருக்கும். இந்த புத்தகத்தை எப்போது படித்து முடிப்பது என்ற எண்ணம் தான் அந்த பயத்திற்கு காரணமே. அவர்களுக்கெல்லாம் ஒரு அரிய செய்தி, கல்கியின் பிரசத்திப்பெற்ற நாவல்களான “பொன்னியின் செல்வன்”, “சிவகாமியின் சபதம்” மற்றும் “பார்த்திபன் கனவு” போன்றவற்றை அமெரிக்க வாழ் தமிழர், திரு. ஸ்ரீகாந்த் ஆடியோ புத்தகங்களாக  உருவாக்கியிருக்கிறார். ஆடியோ புத்தகம் என்றால், செய்தி வாசிப்பது போல் தான் இருக்கும்' என்ற, பொதுவான விமர்சனங்களை உடைத்தெறிந்து, தனித்துவத்துடன் உருவாக்கி இருக்கிறார் அவர்.நாவலின் நடையில், காட்சி விவரிப்புக்கு ஒரு குரலையும், கதாபாத்திரங்கள் பேசுவதற்கு ஒரு குரலையும் பயன்படுத்தி உள்ளார். கல்கியின், "பொன்னியின் செல்வன்' நாவலில் வரும், 40க்கும் மேற்பட்ட கதாபாத்திரங்களை, தானே பேசி அசத்தியுள்ளார். இது, 75 மணி நேரமாக ஓடும் ஆடியோ புத்தகமாக வும், சிவகாமியின் சபதம் நாவல் 33 மணி நேரமாக ஓடும் ஆடியோ புத்தகமாக வும்,பார்த்திபன் கனவு 11 மணி நேரமாக  ஓடக் கூடிய  ஆடியோ புத்தகமாக தயாரித்திருக்கிறார். தற்போது உ.வே.சாமிநாத ஐயரின், "என் சரித்திரம்” நூலை, ஆடியோ புத்தகமாக மாற்றும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.  அன்றைக்கு ஓலைச்சுவடிகளாக இருந்த அரும்பெரும் தமிழ் நூல்களையெல்லாம் அச்சு வடிவத்திற்கு மாற்றியவர் உ.வே.சாமிநாத ஐயர். இன்று, அவருடைய நூலையே ஆடியோ புத்தகமாக மாற்றுகிறார் திரு. ஸ்ரீகாந்த். இப்படி தமிழ் சேவை செய்யும் உங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்.  
 
 

இவருடைய ஆடியோவை கேட்ட, மாற்றுத் திறனாளிகளும், முதியோரும், இவருடைய சேவையை பாராட்டி, நேரிலும், மின்னஞ்சல் மூலமாகவும், பாராட்டி வருகின்றனர். இவரை மாதிரி தன்னலமில்லாத பொதுச் சேவையில் ஈடுபடுவோருக்கு தேவை பணமோ, புகழோ இல்லை, வெறும் பாராட்டுக்கள் மட்டும் தான். அதனால் நாமும் இவரின் இணையத்தளத்திற்கு சென்று அவரை பாராட்டுவோமாக. அவரின் இணையத்தளம் - www.tamilaudiobooks.com

 

Tuesday, July 23, 2013

தமிழகத்தில் – தமிழும்,ஆங்கிலமும்


இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு விஜய் தொலைக்காட்சியில் “பிள்ளைகளின் அன்றாட வாழ்வினில் தமிழுக்கான இடம் குறைந்து போனது” பற்றி நீயா நானாவில் விவாதிக்கப்பட ஒரு நிகழ்ச்சியை பார்த்தேன். அந்த கொடுமையை என்னத்த சொல்றது. அதாவது பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு தமிழை படிப்பதால் என்ன பயன்,அதற்கு ஆங்கிலத்தை படித்தாலாவது வாழ்கையில் முன்னேறலாம் என்றும், மேலும், பிறர் முன்பு ஆங்கிலம் பேசினால் தான் தன்னுடைய செல்வாக்கு உயரும் என்றும் எண்ணுகிறார்கள். அவர்களையும் குறை சொல்ல முடியாது, ஏனென்றால் பெற்றோர்களும் சரி, கல்வியை கற்றுக்கொடுக்கும் பள்ளிகளும் சரி, இந்த ஒரு தப்பான எண்ணத்தை தான் அவர்களின் மனதில் பதிய வைக்கிறார்கள். அந்த நிகழ்ச்சியில் பேசிய குழந்தைகள், வெளியிடங்களில் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசுவோம், அப்பொழுது தான் தாங்கள் மதிக்கப்படுகிறோம் என்று கூறினார்கள். பெற்றோர்களும், நாங்கள் அவ்வாறு தான் அவர்களை பேசச் சொல்லி வலியுறுத்துகிறோம் என்று கூறியது தான் கொடுமையே. இன்னும் ஒரு பெண் குழந்தை, நான் என்னுடைய வீட்டிற்குள் செல்வதையே வெறுக்கிறேன். வீட்டிலிருக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசுவார்கள், நான் ஆங்கிலத்தில் பேசினால், என்ன, இப்படி பேசுற,ஒழுங்காக ஆங்கிலத்தில் பேசு என்று ஒவ்வொருவரும் ஆங்கில வகுப்பு எடுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள் என்று கூறினார். இதற்கு பதிலளித்த அந்த பெண்ணின் தாயாரும், ஆமாம், நாங்கள் அவளின் எதிர்காலத்தை(?) கருத்தில் கொண்டு தான் இப்படி நடக்கிறோம் என்று கூறியதை கேட்டபொழுது, இவர்களின் அறியாமையை நினைத்து அழுவதா,சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. இந்த நிகழ்ச்சியின் உச்ச கட்ட கொடுமை என்னவென்றால், கிராமப்புற பகுதியிலிருந்து வந்த ஒரு பெண்மணி (அவருக்கு தமிழ் மட்டும் தான் தெரியும், ஆங்கிலம் தெரியாது), தனக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது, அதனால் என் மகன் ஆங்கிலத்தில் பேசும்போது எனக்கு ஆனந்தக்கண்ணீர் வருகிறது என்று கூறினார். இது பரவாயில்லை, தனக்கு தெரியாத ஒன்றை தான் மகன் தெரிந்து வைத்திருக்கான் என்று நினைக்கும்போது, பெற்றோருக்கு ஒரு பூரிப்பும், பெருமையும் ஏற்படுவது இயல்பு தான். ஆனால் அந்த பெண்மணி அடுத்த சொன்ன விஷயம் இருக்கிறதே, அது தான் உண்மையிலேயே தமிழர்களாகிய நம்மை தலை குனிய வைக்கிறது. அதாவது, அவருடைய மகனுக்கு தமிழ் பேச மட்டும் தான் தெரியும், எழுதப் படிக்க தெரியாதாம். அவன் தமிழ் எழுதப் படிக்க மிகவும் சிரமப்பட்டான், அதனால் அவனை பள்ளியில் தமிழ் மொழியை படிப்பதற்கு பதில், பிரெஞ்ச் மொழியைப் படிக்க ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். இப்போது அவன் பிரெஞ்ச் மொழியை தான் படிக்கிறான் என்று கூறினார். இப்படியுமா இருப்பார்கள்?. எனக்கு தமிழ் எழுதப் படிக்க தெரியாது என்று கூறுவது தான் தமிழகத்தில் நாகரீகமாகிவிட்டது. இன்றைய சூழலில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட மொழியை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் தான். ஆனால் அதற்காக தாய் மொழியை மறந்துவிட்டு ஆங்கிலத்தையும் மற்ற மொழிகளையும் கற்றுக்கொல்வது என்பது பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற தாயை புறக்கணித்துவிட்டு மற்றவர்களை “தாயே” என்று போற்றுவது போலாகும்.  இங்குள்ள என்னுடைய நண்பர்கள் சிலர் தமிழ் வழிக் கல்வியில் தான் படித்து முன்னறியவர்கள். அவர்கள் சொல்வது என்னவென்றால், “எவன் ஒருவன் தாய் மொழியை நன்றாக கற்கிறானோ,அவனால் தான் மற்ற மொழிகளையும் நன்றாக கற்க முடியும்” இது கண்டிப்பாக சத்தியமான வார்த்தை.
 
 

என்னடா இது! நாம் ஆங்கிலேயரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றும், தமிழ்நாட்டில் மக்கள் ஆங்கில மொழிக்கு அடிமையாகி விட்டார்களே என்று வருத்தப்பட்டுக்கொண்டே, விஜய் தொலைக்காட்சியில் வேறு என்ன நிகழ்ச்சிகளை பார்க்கலாம் என்று பார்த்துக்கொண்டு வரும்போது தான் கண்ணில் பட்டது “தமிழ் பேச்சு எங்கள் மூச்சு” என்று ஒரு நிகழ்ச்சி.  அந்த நீயா நானா நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தால் ஏற்பட்ட காயத்துக்கு மருந்தாக அமைந்தது இந்த நிகழ்ச்சி. எல்லோரும் அருமையாகவும்,  உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவும்  தமிழில்  பேசினார்கள். கொந்தளித்த மனதை இந்த நிகழ்ச்சி சாந்தமடைய வைத்து விட்டது. இந்த நிகழ்ச்சியை எத்தனை பேர் பார்ப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. நேரம் கிடைக்கும்போது, இந்த நிகழ்ச்சியை பார்த்தோமேயானால், நாமும் தமிழுக்கு ஏதோ ஒரு சிறிய வகையில் உதவி புரிகிறோம் என்ற ஒரு திண்ணம் மனதில் ஏற்படும்.