காதலர் தினம்

இது ஒரு மீள்பதிவு. இந்த பதிவு எழுதியே ஆறு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. இந்த பதிவுல அடுத்த வருஷம்   சர்ப்ரைஸா உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சதை வாங்கித்தரேன்னு சொல்லியிருந்திருக்கிறேன். இன்னைக்குத்தான் மறுபடியும் இந்த பதிவை படிக்கும்போது அப்படி சொன்னதே நியாபகத்துக்கு வந்தது. ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் அம்மணி இந்த நாளைப் பற்றி நினைக்கிறது எல்லாம் இல்லை. அவர்களுக்கு அதற்கு நேரமும் இல்ல. 

இனி இந்த மீழ் பதிவுக்குள் போகலாம். 

எங்களுக்கு திருமணமான புதுசுல, வீட்டு அம்மணி ஒவ்வொரு காதலர் தினத்துக்கும், “இன்னைக்கு காதலர் தினம், எனக்கு என்னங்க வாங்கிக்கிட்டு வந்திருக்கீங்கன்னு கேப்பாங்க”. நானும் சலிக்காம நமக்கு தான் 365 நாளும் காதலர் தினமாச்சே, அப்புறம் எதுக்கு தனியா, இந்த நாளை வேற கொண்டாடணும்னு சொல்லி ஒண்ணும் வாங்கித்தராம மழுப்பிவிடுவேன். இந்த பதிலையே கேட்டுக்கேட்டு, அவுங்களுக்கும் புளிச்சுப்போயிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்,அதனால அந்த மாதிரி கேக்கிறதையே நிறுத்திட்டாங்க. 

இந்த வருஷம் எங்களுக்கு 14வது காதலர் தினம். அடுத்த வருஷம் எதாவது நல்லதா வாங்கிக்கொடுக்கலாம், அதனால இந்த வருஷம் அதற்கு முன்னேற்பாடா, ஒரு ரோசா பூவை வாங்கிக்கொடுக்கலாம்னு நினைச்சு, ஆபிஸ்லேருந்து வரும்போது, ஒவ்வொரு பூக்கடையா ஏறி எறங்கினேன். சொல்லி வச்ச மாதிரி, எல்லா கடன்காரங்களும் ஒத்த ரோசா பூவை பத்து டாலருக்கு விக்கிறாணுங்க. அடப்பாவிகளா, இதுக்கு எங்க வீட்டிலேயே ஒரு பூவை பறிச்சு, அதுக்கு கொஞ்சம் ஜிகினா வேலை பண்ணி, கடைல வாங்கின மாதிரி செட்டப் செஞ்சு அவுங்களுக்கு, காதலோடு கொடுக்கலாமேன்னு நினைச்சு, வீட்டுக்கு வந்தேன்.

ஆனா பாருங்க, எங்க வீட்டுல இருக்குற ஒரு செடிக்கும் நாங்க தண்ணியே ஊத்தமாட்டோம். அப்பப்ப பெய்யுற மழைல தான் அந்த செடிங்க உயிர் வாழ்ந்துக்கிட்டு இருக்கு. வீட்டுக்கு வெளியில இருக்கிற மூணு,நாலு ரோசாச்செடியில, ஒரு பூ கூட பூக்கலை. அந்த செடிங்க எல்லாம், “வா மகனே, நீங்க எங்களுக்கு ஒழுங்கா தண்ணி ஊத்த மாட்டீங்க, ஆனா நாங்க மட்டும் நீங்க நினைக்கிற நேரத்துல பூ பூக்கணுமா, ஆ,அஸ்கு ,புஸ்குன்னு நினைச்சிருக்கும் போல. ஆக மொத்தத்துல வீட்டிலிருந்து பூவை பறிச்சு கொடுக்கலாம்னு நினைச்ச நினைப்புலையும் மண்ணு விழுந்துடுச்சு. 

உம், அப்படி சொல்ல முடியாது, எங்க வீட்டு அம்மணிக்கு கொடுத்து வச்சது அவ்வளவுதான்னு நினைச்சுக்கிட்டு, வீட்டுக்குள்ள போனேன். கொஞ்ச நேரம் வரைக்கும் பார்த்தேன், அவுங்களா கேக்கிற மாதிரி தெரியலை, அதனால, நானே என்னம்மா, இன்னைக்கு காதலர் தினமாச்சே, நீ ஒண்ணுமே என்கிட்ட கேக்கலை, அப்படின்னு அவுங்க வாயை கொஞ்சம் பிடுங்கினேன். உடனே அவுங்களுக்கு கோபம் வந்துடுச்சு. கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷத்துல ஒரு காதலர் தினத்தன்னைக்காவது எனக்கு ஒரு பூவாவது வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிங்களான்னு கேட்டாங்க. (அவுங்க கணக்குல கொஞ்சம் வீக், கல்யாணம் ஆகி எத்தனை காதலர் தினம் வந்திருக்குன்னு கரெக்டா சொல்ல தெரியலை!!!). ச்சை, நம்ம வீட்டு பூச்செடிங்க எல்லாம் காலை வாரி விட்டுச்சேன்னு நினைச்சுக்கிட்டு, கோவிச்சுக்காதேடா, அடுத்த வருஷம் இதே நாள்ல சர்ப்ரைஸா உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சதை வாங்கித்தரேன்னு சொல்லி ஒரு வழியா அவுங்களை சமாதானப்படுத்தினேன். (இன்னும் ஒரு வருஷம் இருக்குல்ல, அப்ப பார்த்துக்கலாம்னு ஒரு நம்பிக்கை!!!).

உண்மையான காதல் எந்த பருவத்தில வருதுன்னு என் கோணத்தில் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்த்தேன். 

விடலைப் பருவத்தில்

வருகிற காதலோ

வெறும் இனக் கவர்ச்சியே

திருமணம் முடிந்தவுடன்

தன் துணையின் மேல்

வருகிற காதலில்

காமம் தான் அதிகமாக இருக்கும்

நடுத்தர வயதில்

தன் துணையின் மேல்

வருகிற காதலில்

காமமும் காதலும் சரிசமமாக இருக்கும்

வயதான காலத்தில்  

தன் துணையின் மேல்

வருகிற காதலில்

நூறு சதவீதம் காதல் மட்டுமே இருக்கும்

எல்லோருக்கும் என் இனிய காதலர் தின வாழ்த்துக்கள். 

அரசுப் பள்ளிக்கு படிப்புச் சீர் வழங்கிய பெற்றோர்

அரசாங்கம் கல்வியை தனியாருக்கு தாரை வார்ப்பதற்கு முன்பு வரை அரசுப் பள்ளிகளுக்கென்று ஒரு மரியாதை இருந்தது. ஆனால் தனியார் பள்ளிகள் புற்றிசல்  போல் முளைத்த பிறகு மக்களிடம் அரசுப்பள்ளியா  என்று ஏளனம் இருந்து வருகிறது. சமீப காலங்களில் அந்த ஏளனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைய ஆரம்பித்து விட்டது,அதற்கு மிக முக்கிய காரணம்  அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் தான். இருந்தும் நிறைய பெற்றோர்கள் தனியார் பள்ளி தான் நல்ல பள்ளி என்கிற எண்ணத்தை  மாற்றிக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள். அதனால் தான் இலட்சம் இலட்சமாக பணத்தை தனியார் பள்ளிகளிடம் வாரி இறைத்து தங்கள் பிள்ளைகளை படிக்க வைக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லாம் இந்த பதிவில் வரும் பெற்றோர்களைப் பார்த்து, அரசுப் பள்ளிகளைப் பற்றிய எண்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 

இந்த  செய்தியை   எத்தனை பேர் படித்திருப்பீர்கள் என்று  தெரியவில்லை.ஒரு நல்ல விஷயத்தை செய்தவர்களை மற்றவர்களும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் இந்த பதிவு.  

நாகர்கோவிலில் உள்ள கவிமணி தேசிக விநாயகம் அரசு தொடக்க மற்றும் மேல்நிலை பள்ளிக்கு7 லட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள பொருட்களை பெற்றோர்கள் மற்றும் ஊர் பொதுமக்கள் இணைந்து சீர் வரிசையாக வழங்கினர்.  கவிமணி தேசிக விநாயகம் அவர்கள் இந்த பள்ளியில் தான் கல்வி கற்று பின்னர் ஆசிரியராக  பயின்றவராம். 

இந்த பள்ளியில் மாணவர்கள் கல்வி கற்க தேவையான பொருட்களாக மடி கணினி,பென்சில், தண்ணீர் தொட்டி , இன்வெர்டர், அலமாரி, மின் விசிறி போன்ற 7 இலட்ச ரூபாய்க்கான பொருட்களை பெற்றோர்களும், ஊர் மக்களும்  பட்டாடை உடுத்தி மேல தாளங்களுடன் ஊர்வலமாக வந்து பள்ளிக்கு வழங்கினார்கள். இப்படி ஊர்வலமாக வந்த பெற்றோர்கள் மற்றும் பொது மக்களை ஆசிரியைகள் ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்றிருக்கிறார்கள் . 

இவ்வளவையும் செய்த அந்த ஊர் மக்கள் கடைசியில் சொன்ன அந்த வாக்கியம் தான் அவர்கள் எந்த அளவிற்கு அரசுப் பள்ளியின் மீது பாசத்தையும், உரிமையையும் வைத்திருக்கிறாரகள் என்று தெரிகிறது. 

"அரசு மட்டுமே பள்ளிகளை பராமரிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை மாற்றி அனைவரும் அரசு பள்ளிக்கு முடிந்த உதவிகளை செய்ய வேண்டும். இன்று எங்கள் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிக்கு தாயான நாங்கள் தாய் வீட்டு சீதனமாக சீர்வரிசை பொருட்களை அளித்து இருப்பதாக தெரிவித்தனர்."

நான் முன்பு சொன்ன மாதிரி நிறைய பெற்றோர்கள் பணத்தை கொட்டிக்கொடுத்து, பிள்ளைகளை தனியார் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி சந்தோசம்  அடைகிறார்கள். இந்த பெற்றோர்களும் அரசுப் பள்ளிக்காக பணத்தை செலவழித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் அடைந்த சந்தோஷமும் , மனத்திருப்தியும் அந்த பெற்றோர்கள் அடைந்திருப்பார்களா என்றால் கேள்விக்குறி தான். 

சிட்னி ஸ்ரீ கற்பக விநாயகர் குடமுழுக்கு விழா

வலைப்பூ உறவுகளுக்கு வணக்கம். ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து உங்களை எல்லாம் மீண்டும் சந்திப்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. 

இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் நான் செய்துவந்த வேலையை உதறிவிட்டு சொந்தமாக தொழில் செய்ய  ஆரம்பித்துவிட்டேன்.  அதனால்  தான் வலைப்பூ உலகத்திற்குள் என்னால் வர இயலவில்லை. 

இந்த வருடத்தில் இருந்து சற்று நேரத்தை ஒதுக்கி வலைப்பூவிற்குள் மீண்டும் வரலாம் என்று எண்ணி இந்த பதிவிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறேன். ஆனால் நான் பின்பற்றுபவர்களின் பதிவுகளுக்கு கருத்துக்களை பதிவிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை . அதனால் கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். 

வேலையில் இருக்கும்போது எவ்வாறு நேரம் கிடைத்தது என்பதை வேறொரு பதிவில் சொல்கிறேன்.

நீண்ட இடைவெளிக்குப்பிறகு எழுத ஆரம்பிக்கும்போது எதைப்பற்றி முதலில் எழுதுவது என்று யோசித்தேன். ஆனால் அதிக நேரம் மூளையை பயன்படுத்த விடாமல் என் அப்பன் விநாயகன் என்னை காப்பாற்றி  விட்டான். ஆம் சிட்னியில் நேற்று நடைப்பெற்ற குடமுழுக்கு விழவைப்பற்றித்தான் இந்த பதிவு.

முதலில் எனக்கும் இங்குள்ள கற்பக  விநாயகர் கோயிலுக்குமான  உறவை  சொல்லி விடுகிறேன். நாங்கள் இங்கு சிட்னி வந்து முதன் முதலில் சென்ற கோயிலே இந்த  தான். பொதுவாக வெளிநாடுகளில் உள்ள கோயில்களில் அமாவாசையன்று நம் முன்னோர்களுக்கு தர்ப்பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்றால் மோட்ச தீபம் தான் ஏற்றுவார்களே தவிர எள்ளும் தண்ணியும் இறைக்க மாட்டார்கள். ஆனால் இந்த பிள்ளையார் கோயிலில் உள்ள குருக்கள் மட்டும் தான் அதனை செய்து கொண்டிருக்கிறார். நானும் ஒவ்வொரு அமாவாசையன்று இந்த கோயிலுக்குச் சென்று என் தந்தைக்கு தர்ப்பணம் செய்துவிட்டு  அலுவலகம் செல்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தேன். இதனாலேயே குருக்களும்  என்னுடன் நன்றாக பழக ஆரம்பித்துவிட்டார். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எங்கள் வீட்டில் நடக்கும் எல்லா விசேடங்களுக்கும் இந்த குருக்கள் தவறாமல் வந்து விடுவார். அதாவது எங்களின் மூன்று குழந்தைகளுக்கும் 16ஆம் நாள்  புண்ணியசானம், வீட்டு கிரகப்பிரவேசமும், என் பெற்றோருக்கு வருடாந்திர திதி கொடுப்பது என்று எல்லாவற்றிருக்கும் இந்த குருக்கள் தான் செய்து கொடுப்பது  வழக்கம். திதி  கொடுக்கும் நாளில் வீட்டு அம்மணிக்கு தோது இல்லையென்றால், நான் பிள்ளையார் கோயிலிலேயே கொடுத்து விடுவேன். சென்ற வருடம், குருக்கள் தன்னுடைய மகனுக்கு திருமணம் என்று பத்திரிகை வைத்தார். இந்த அளவிற்கு எனக்கு பிள்ளையார் கோயிலோடும் குருக்களோடும் ஒரு உறவு இருந்துகொண்டு இருக்கிறது. மேலும் இந்த கோவில் எனக்கு எப்பவுமே பிள்ளையார்பட்டி கற்பக விநாயகர் கோயிலைத்தான் நினைவு படுத்தும்.  

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு குருக்களிடம் அழைப்பு வந்தது. அதாவது, கும்பாபிஷேகத்திற்கு குடும்பத்தோடு வந்து விடுங்கள் என்று. அதனால் எப்படியாவது கும்பாபிஷேகத்துக்கு போய்விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தோம். ஏறக்குறைய ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு இங்கு துர்க்கை அம்மன் கோயிலில் நடைப்பெற்ற குடமுழுக்கு விழாவிற்கு தாமதமாகத்தான் செல்ல முடிந்தது. அதனால் இந்த தடவை சரியான நேரத்துக்கு (8.30-9.30 மணிக்குள்)செல்ல வேண்டும் என்று ஒரு பரபரப்பு இருந்தது. குடமுழுக்குக்கு முதல் நாள் அதாவது சனிக்கிழமை அன்று எண்ணைக்காப்பு. இங்கு நம் கைகளாலேயே சுவாமி சிலைகளுக்கு எண்ணைக்காப்பு செலுத்தலாம். எனக்கு இந்த அனுபவம் முதன் முதலில்18 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  யுகேயிலுள்ள (UK) பர்மிங்காம் நகரத்தில் உள்ள பெருமாள் கோவிலில் முருகன் சிலையை ப்ரதிஷ்ட்டை செய்யும்போது கிடைக்கப்பெற்றது. சனிக்கிழமை காலை 11 மணி வாக்கில் எண்ணைக்காப்பு செலுத்தினோம். ஓவியாவுக்கும் இனியாவுக்கும் எண்ணைக்காப்பு சாத்துவது மிகவும் பிடித்து போய் விட்டது.

மறு நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் அடித்து பிடித்து வீட்டை விட்டு கிளம்பி 7.50 மணியளவில் flemington (இந்த இடத்தில் தான் பிள்ளையார் கோவில் இருக்கிறது) வந்து சேர்ந்தோம். வண்டியை வேறு ஒரு இடத்தில் நிறுத்திவிட்டு 10 நிமிடம் நடந்து கோயிலுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, இராஜ  கோபுரத்திற்கு கும்பாபிஷேகம் நடந்து கொண்டு இருந்தது. பிறகு கூட்டத்தோடு சேர்ந்து நாங்களும் கோயிலுக்குள்  சென்றோம், பார்த்தா அங்கே ஏற்கனவே அவ்வளவு பேர் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். நாங்களும் எப்படியோ உட்கர்ந்து, பிள்ளையார் சன்னதிக்கு கும்பாபிஷேகம் நடப்பதை பார்க்க ஆரம்பித்தோம். ஆனால் எங்களுக்கு அது சரியாக தெரியவில்லை. இருந்தாலும் சன்னிதானத்தின் விமானத்திற்கு  நடந்த கும்பாபிஷேகத்தை நன்றாக பார்க்க முடிந்தது. அங்கே முடியும் சமயத்தில் நாங்கள் பின்னாடி இருக்கும் சிவன் சந்நிதானத்தின் முன்பு அமர்ந்து விட்டோம். அதனால் கண்குளிர சிவனுக்கு நடந்த கும்பாபிஷேகத்தை கண்டு களித்தோம். பிறகு எல்லாம் முடிந்து வெளியே வந்தவுடன் சர்பத்தும், சாம்பார் சாதமும் வழங்கினார்கள். அங்கேயே இருந்து மகா தீபாராதனையை பார்த்துவிட்டு, அன்னதானத்தையும் முடித்துவிட்டு வரலாம் என்று பார்த்தால் நண்பர் ஒருவர் தன் வீட்டு கிரகப்பிரவேசத்திற்கு அழைத்து இருந்தார், அதனால் அங்கே செல்ல வேண்டியதாகி விட்டது. 

கும்பாபிஷேகத்திற்காக அழைத்து வரப்பட்ட பசுக்கள் 

சென்ற மாதத்தில் தான் அரிமளத்தில் சிவன் கோவில் கும்பாபிஷேகம்  நடைபெற்றது. ஊரில் இருந்திருந்தால் அந்த கும்பாபிஷேகத்தை போய் பார்த்திருந்திருக்கலாமே என்று ஒரு ஏக்கம் இருந்தது. கடைசியில் இங்கேயே கும்பாபிஷேகத்தை பார்த்து அந்த ஏக்கத்தை போக்கியாச்சு. 

ஓவியாவின் ஆசை இன்று நிறைவேறியது

(நேற்று இரவு(31ஆம் தேதி) சிட்னியில் நடந்த வண்ணமயமான வாண வேடிக்கை)

அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கில புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்.

இந்த வருடமும் நீங்கள் நினைத்ததை எல்லாம் சாதிக்க அந்த இறைவன் உங்களுக்கு அருள் புரியட்டும்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு ஓவியா திடீரென்று ஒரு நாள், அப்பா நீங்கள் மீசை இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி இருப்பீர்கள்? நாங்கள் உங்களை மீசை இல்லாமல் பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரு போடு போட்டார். என்னடாயிது, வம்பா போச்சு, நமக்கு இருப்பதோ அருகம்புல்லு மாதிரியான ஒரு மீசை,அதையும் எடுக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகிறாரேன்னு கவலை. எப்படியும் அவரை தாஜா செய்து விடலாம் என்று எண்ணி, ஓவியாவிடம், இல்லடா, அப்பாவுக்கு மீசை இல்லாமல் இருந்தால் பார்க்கவே நல்லா இருக்காதுன்னு ஒரு பிட்டை போட்டேன். அதெல்லாம் முடியாது, நீங்கள் மீசையை எடுத்து தான் ஆகணும் என்று ஒரே பிடிவாதம். கூட இனியாவும் சேர்ந்து கொண்டார். இவர்கள் இருவரும் பத்தாதுன்னு, வீட்டு அம்மணியும், ஏங்க பிள்ளைங்க ஆசைப்படுறாங்க, பேசாம மீசையை ஒரு தடவை மட்டும் எடுத்துடுங்க என்று அவர்கள் பங்குக்கும் எடுத்து விட. ஆஹா, நம்மளை சரியாக கார்னர் பண்ணிவிட்டார்களே,இவர்களை எப்படி சமாளிப்பது என்று யோசித்து, நமக்கு கை வந்த கலையை உபயோகித்து விட வேண்டியது தான் என்று அந்த கலையை பிரியோகப்படுத்தினேன். (அது வேற ஒண்ணும் இல்லைங்க, வீட்டு அம்மணி ஏதாவது கேட்டால், முடியாக்டு என்று சொன்னால் தானே பிரச்சனை, சரி செய்யுறேன், செய்யுறேன் என்று சொல்லி மழுப்புவது தான்). அந்த மாதிரி ஓவியாவிடம், நம்முடைய தமிழ் பள்ளி முடியட்டும், பிறகு நான் மீசையை எடுக்கிறேன் என்று சொல்லி அப்போதைக்கு அந்த மீசை பிரச்சனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.

இருபது நாட்களுக்கு முன்பு தமிழ் பள்ளி முடிவடைந்தது, இனி ஜனவரி மாதம் கடைசி சனிக்கிழமை தான் திறக்கும். அதற்கு பிறகு ஓவியாவும் மறந்து விட்டார். நானும் பரவாயில்லை அம்மணி மாதிரி ஓவியாவும் மறந்து விட்டார். நம்முடைய மீசை தப்பித்தது என்று நினைத்து சந்தோஷப்பட்டேன். அந்த சந்தோஷத்திலும் இன்று காலை மண் விழுந்தது. ஜனவரி ஒன்றாம் தேதி காலையில் ஓவியா எழுந்தவுடன், அப்பா நீங்கள் தமிழ் பள்ளி முடிந்தவுடன் மீசை எடுக்கிறேன்னு சொன்னீங்க,இன்னும் எடுக்கவேயில்லை. அதனால கண்டிப்பா இன்றைக்கு நீங்கள் மீசையை எடுக்கணும் என்று கூறிவிட்டார். நானும் அடுத்த வாரம் எடுக்கிறேனே என்று கேட்டுப்பார்த்தேன். என்னுடைய போக்கு புரிந்து, நீங்க இப்படியே மீசையை எடுக்காம நாளை ஓட்டிடுவீங்க,அதனால இன்னைக்கு கண்டிப்பாக எடுக்க வேண்டும் என்று கூறினார். அம்மணியும் ஏங்க வருடப்பிறப்பு அதுவுமா குழந்தையை ஏமாத்தாதீங்க, இன்னைக்கு மீசையை நீங்க எடுக்கிறீங்க என்று சொல்லிவிட்டார்.

சரி, ஓவியாவிடம் நம்ம பருப்பு வேகலை, இன்றைய தினம் இந்த அழகான மீசைக்கு வேட்டுத்தினமாகிவிட்டதே என்று எண்ணிக்கொண்டு தில்லுமுல்லு படத்தில் ரஜினி அழுதுக்கொண்டே மீசையை எடுப்பாரே, அது மாதிரி நானும் மீசையை எடுத்துவிட்டு குளியலையறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். குளியலைறைக்கு வெளியிலேயே ஓவியா அம்மணியின் அலைபேசியில் காமிராவை ஆன் செய்துகொண்டு காத்திருந்தார். நான் வெளியே வந்தவுடன் என்னை ஒரு புகைப்படம் எடுத்தார். இந்த புகைப்படம் எதுக்கு என்று கேட்டதற்கு, தம்பி பெரியவனானவுடன் அவனிடம் காட்டுவதற்கு என்று கூறினார். பிறகு என்னை பார்த்து,பார்த்து ஓவியாவும் இனியாவும் சிரி,சிரி என்று சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். சிறிது நேரம் கழித்து, இனியா அப்பா, “put back your மீசை” என்று ஒரு போடு போட்டார். ஐயையோ, இது  வம்பாயிடுச்சுன்னு, ஏன் உங்களுக்கு நான் மீசை இல்லாமல் இருப்பது பிடிக்கலையான்னு கேட்டேன். அதற்கு இனியாவும்,ஓவியாவும் ஆமாம் எங்களுக்கு பிடிக்கலை என்று கூறினார்கள். உடனே எல்லாம் மீசை வராது. இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆகணும் அப்பத்தான் மீசை வரும் என்று சொன்னேன். நான் சொன்ன பதிலை கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்மணி, ஏங்க எனக்கு நீங்க மீசை இல்லாமல் இருப்பது தாங்க பிடிச்சிருக்கு என்று ஒரு இடியை இறக்கினார்கள்.

இந்த நல்ல நாள் அதுவுமாக மீசை விஷயத்தில் நான் இப்படி மாட்டிக்கொண்டனே, ஆண்டவா இதென்ன சோதனை,பிள்ளைகளுக்கு நான் மீசையோடு இருப்பது தான் பிடிக்கிறது. மனைவிக்கு நான் மீசை இல்லாமல் இருப்பது தான் பிடிக்கிறது. இப்போது நான் யார் பக்கம் சாய்வது?

தாயின் தற்கொலையால் – குழந்தையின் நிலைமை என்னவாகும்?

பொதுவாக நான் தற்கொலை செய்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதில்லை. என்னை பொறுத்தவரையில் எந்த ஒரு பிரச்சனைக்கும் தீர்வு இருக்கிறது. அந்த தீர்வை கண்டுபிடிக்க முடியாமல் அல்லது கண்டுபிடிக்க தெரியாமல், வாழ்க்கையே முடிந்து விட்டது என்று எண்ணி தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தெரியாத கோழைகள் என்று தான் சொல்லுவேன். தற்கொலையில் ஈடுபட்டு மற்றவர்களால் காப்பாற்றப்படுபவர்களை கேட்டால், தற்கொலை செய்து கொள்வதற்கும் ஒரு தைரியம் வேண்டும் என்று சொல்லுவார்கள்.

  

அவர்களைப் பொறுத்த வரையில் தற்கொலை தான் எல்லா பிரச்சனைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கான  சிறந்த வழி என்று எண்ணுபவர்கள்.

(இந்திய பெண் தன் குழந்தையோடு இரயிலின் முன் பாய்ந்த பிறகு,அவர்களை இரயிலின் அடியிலிருந்து காப்பாற்ற போராடுகிறார்கள்)

என்னடா, தற்கொலையைப் பற்றி முக்கியத்துவம் கொடுக்க மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு, அதைப் பற்றியே ஒரு பதிவை எழுதுகிறானே என்று பார்க்கிறீர்களா? என்ன செய்வது பத்து நாட்களுக்கு முன்பு இங்கு சிட்னியில் நடந்த ஒரு தற்கொலை மனதை பாதித்து விட்டது.

இந்த படம் சொல்வது போல், ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொண்டால்,அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்குத்தான் அந்த வலியும் வேதனையும் என்பது எவ்வளவு சரியான கருத்து. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு இங்கு செய்தித் தாள்களில் ஒரு விஷயம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. டாடா நிறுவனத்தில் (TCS) வேலைப்பார்த்த முப்பது வயது இந்திய பெண்மணி கையில் மூன்று வயது குழந்தையோடு இரயிலில் முன் பாய்ந்து விட்டார். பலத்த காயங்களோடு குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. குழந்தையின் தாயை உயிரற்ற சடலமாகத்தான் மீட்க முடிந்தது என்று செய்தித்தாள்களிலும், தொலைக்காட்சி செய்திகளிலும் செய்தியாக வந்தது. அவர் என்ன கரணத்துக்காக தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்பது தெரியவில்லை. இதில் மிக பெரிய கொடுமை  என்னவென்றால்,நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு தான் அந்த பெண்மணி ஐந்தாம் ஆண்டு திருமண நாளை கொண்டாடியிருக்கிறார் . அந்த புகைப்படங்களை அவரின் கணவர் முகநூலில் பகிர்ந்துக்கொண்டிருக்கிறார்.(அவரும் அதே நிறுவனத்தில் தான் வேலை பார்க்கிறார்). 

 (குழந்தையோடு இரயிலின் முன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்து கொண்ட      பெண் இவர் தான்).

இந்த குழந்தையை பார்க்கும்போது, என்ன பாவம் செய்திருக்கிறதோ என்று தான் எண்ணத்தோன்றுகிறது. தான் இல்லாமல் தன் குழந்தை கஷ்டப்படக்கூடாது என்று எண்ணித்தான் குழந்தையோடு இரயிலில் முன் பாய்ந்திருப்பார் அந்த பெண். ஆனால் நடந்ததோ வேறு.  குழந்தை பிழைத்து எழும்போது பக்கத்தில் அம்மா இருக்க மாட்டார்கள். இனி அதனுடைய எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கும்? இரயிலில் முன் தன் தாயுடன் பாய்ந்தது மனதில் பதிந்திருந்தால் அந்த கொடிய நிகழ்வை எவ்வாறு அது மறக்கும்?

உப்பு கருவாடு திரை விமர்சனம்

நீண்ட நாட்கள் கழித்து ஒரு படத்தை பார்க்க நேர்ந்தது. பொதுவாக இப்பொழுதெல்லாம் படம் பார்ப்பதற்கு நேரம் அமைவதில்லை. ஆனால் திரைப்படங்களின் விமர்சனத்தை மட்டும் படித்து விடுவேன். இந்த படத்தின் விமர்சனத்தை படிக்கும் போது தான் தெரிந்தது, இந்த படத்தின் முக்கிய கருவும், நான் எழுதி மேடையேற்றிய இந்த நாடகத்தின் கருவும் 

(கோவிந்தா தயாரிக்கும் திரைப்படம்)

ஏறத்தாழ ஒன்று தான் என்று. அதனாலேயே இந்த படத்தை பார்த்தாக வேண்டும் என்று தோன்றியது.  

சரி, இனி இந்த படத்தின் கதை என்னவென்று பார்க்கலாம்.

கருணாகரன் தான் இந்த படத்தின் நாயகன். இயக்கிய முதல் படம் படு தோல்வி, இரண்டாவது படம் பாதியில் நின்று போனது. மீண்டும் ஒரு வாய்ப்புக்காக அலைந்து கொண்டிருப்பவர். இதில் தங்கையின் கல்யாணத்துக்காக பணத்தேவை வேறு. இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையில், நண்பர் மயில்சாமி மூலமாக நிபந்தனையுடன் ஒரு படம் இயக்குவதற்கு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. படத்தின் தயாரிப்பாளர் மீனவ குப்பத்தைச் சேர்ந்த தாதா மற்றும் மீன் வியாபாரியுமான எம்.எஸ்.பாஸ்கர். கருணாகரனுக்கு சாம்ஸ் மற்றும் நாராயணன் இணை மற்றும் உதவி இயக்குனர்கள். தான் எடுக்கப்போகும் படத்துக்கு கதாநாயகனாக சதிஷ் மற்றும் நாயகியாக தன் தோழி ரஷிதாவையும் நடிக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருப்பார் கருணாகரன். தயாரிப்பாளரின் அந்த ஒரு நிபந்தனை என்னவென்றால் தன் மகள் தான்  (நந்திதா) கதாநாயகியாக நடிக்க வேண்டும் என்பது தான். வேறு வழியில்லாமல் அந்த நிபந்தனைக்கு ஒப்புக்கொண்டு அந்த மீனவ குப்பத்துக்கு தன் நண்பர்களோடு செல்கிறார். அங்கு படத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு படம் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளை ஒத்திகை பார்க்கலாம் என்று எண்ணி கதாநாயகனுக்கும், கதாநாயகிக்கும் பயிற்சி கொடுக்கிறார். நடிப்பா அப்படின்னா கிலோ என்ன விலை என்று கேட்கும் நந்திதாவை வைத்து வெற்றிக்கரமாக பயிற்சியை எல்லாம் முடித்து, சாமியாரிடம் (திண்டுகல் சரவணனிடம்) நல்ல நாள் கேட்டு, படப்பிடிப்பை ஆரம்பிக்கிற தினத்தில்  ஒரு பிரச்சனை ஏற்படுகிறது. அந்த பிரச்சனையில் இருந்து மீண்டு கருணாகரன் அந்த படத்தை எடுத்தாரா இல்லையா என்பதை நகைச்சுவையோடு சொல்வது தான் இந்த உப்பு கருவாடு படம்.  

பொதுவாக ராதா மோகன் படம் என்றால் தயங்காமல் குடும்பத்தோடு பார்க்கலாம் என்ற ஒரு எண்ணம் இருக்கும். அந்த எண்ணம் இந்த படத்திலும் நிறைவேறியிருக்கிறது. இதில் கருணாகரன் தான் கதாநாயகன் என்றாலும், அனைத்து கதாப்பதிரங்களுக்கும் பெயர் கிடைக்கும்படியாக அமைத்திருப்பதன் மூலம் எல்லோருமே இதில் நாயகர்கள் தான். பொன் பார்த்திபனின்  வசனங்கள் இப்படத்தின்  முதுகெலும்பு. இதில் வரும் ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரமும் திரைப்படத்துறையில் நடக்கும் திரைமறைவு காட்சிகளாக நம் கண் முன்னே தெரியும். 

நகைச்சுவை நடிகரான கருணாகரன் மிகவும் சீரியஸ் கதாப்பத்திரத்தில் இதில் தோன்றியிருக்கிறார். நன்றாக நடிக்கக்கூடிய நந்திதா, நடிக்கவே தெரியாத மாதிரி நடித்திருப்பது அருமை. அவர் ஒரு காட்சியில் தன் தாயிடம், “நான் நல்லா நடிச்சேன்னா, நீ ரொம்ப அதிகமா நடிக்கிறன்னு சொல்றாரு. சரி, கொஞ்சமா நடிச்சா, இன்னும் நல்லா நடிக்கணும்னு சொல்றாரு. நான் எப்படித்தான்மா நடிக்கிறதுன்னு” புலம்புவது ஒரு புதுமுக நாயகி இயக்குனரிடம் படும் பாட்டை காட்டுகிறது. 

கருணாகரனின் தோழியாக வரும் “சரவணன் மீனாட்சி” புகழ் ரஷிதா அழகவும் இருக்கிறார் நன்றாகவும் நடித்திருக்கிறார். அதிலும் நந்திதாவிற்கு அவர் நடிப்பு சொல்லித்தரும் காட்சி, ஒரு பனை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம். எதற்கு எடுத்தாலும் சகுனம் பார்க்கும் கதாப்பாத்திரமாக மயில்சாமி எந்த ஒரு சத்தம் கேட்டாலும் மணி அடிக்குதுது பார் என்று கலகலப்பூட்டுவதும் , சாமியாராக வரும் திண்டுக்கல் சரவணன் தானும் நடிக்க வேண்டும் என்பதற்காக தனியறையில் மற்ற நடிகர்கள் மாதிரி பேசி பயிற்சி எடுப்பது,அதிலும் குறிப்பாக மேஜர். சுந்தர்ராஜன் மாதிரி வசனம் பேசுவது அருமை. எல்லோரையும் விட, டவுட் செந்திலின் முக பாவனைகள், மற்றும் தப்புத்தப்பாக ஆங்கிலத்தை உச்சரிப்பதும் கண்டிப்பாக நம் வயிற்றை புண்ணாக்கும். உதாரணத்துக்கு “bet” என்பதற்கு “bed” என்று சொல்வதும், “encouragement” என்பதற்கு “engagement” என்று சொல்வதும், “பின்னாடி தட்டுனவுடனே அவள் confuse ஆயிடுவா சார் என்று சொல்வதற்கு பதில் conceive ஆயிடுவா சார்” என்று சொல்லும்போது நம்மால் சிரிப்பை அடக்க முடியாது. மேலும் அந்த மலையாளப்பாடகரிடம் அவர் மாட்டிக்கொண்டு முழிக்கும் காட்சிகள் சிரிப்போ சிரிப்பு. அந்த மலையாளப் பாடகர் வரும் போதெல்லாம் ஓவியாவும், இனியாவும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். இது போக எம்.எஸ்.பாஸ்கர் கவிதை சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று சொல்லும் கவிதைகள் கூட வெடிச் சிரிப்புகள் தான். 

இப்படி படம் முழுக்க நகைச்சுவையோடு சொல்லியிருந்தாலும், தான் சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தை தெளிவாகவும் அழகாவும் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குனர் ராதா மோகன். கண்டிப்பாக குடும்பத்தோடு இந்த படத்தை சிரிச்சு ரசிச்சு பார்க்கலாம். 

எங்கள் இல்லத்தை அலங்கரிக்க வந்த ஐயப்பன்

சரியாக ஒன்பது மாத வனவாசத்தை முடித்து விட்டு (நாரதரும் சிட்னியை விட்டு செல்ல மனமில்லாமல் சென்று விட்டார்), மீண்டும் வலைப்பூ உலகத்திற்குள் நுழைகிறேன். வலைப்பூ நண்பர்களும் எப்பொழுது நீங்கள் வனவாசத்தை முடித்து வலைப்பூவிற்குள் வருவீர்கள் என்று கேட்டு கேட்டு சலித்து விட்டார்கள். அவர்களின் பொறுமைக்கும், என்னை ஊக்குவித்து மீண்டும் எழுத தூண்டியதற்கும் முதலில் அவர்களுக்கு என்னுடைய நன்றியை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

ஜூன் மாதம் 15ஆம் தேதி இரவு (ஆங்கில தேதிப்படி – 16ஆம் தேதி), எங்கள் வீட்டிற்கு புதிய வரவாக மணிகண்டன் பிறந்தார். அவரும் தன் இரு அக்காக்களைப் போல், எங்களை சீக்கிரம் பார்க்காமல் இருக்க முடியாததால் மருத்துவர்கள் சொன்ன தேதிக்கு (ஜூலை 10ஆம் தேதி) முன்பாகவே வந்துவிட்டார்.

முதல் இரு குழந்தைகளுக்குமே நாங்கள் அவர்கள் பிறப்பதற்கு முன்பாகவே என்ன குழந்தை என்று பார்க்கவில்லை. அதுபோல் இவர் வயிற்றில் இருக்கும்போதும், நாங்கள் என்ன குழந்தை என்று பார்க்கவில்லை. நண்பர்கள் எல்லோரும் என்ன குழந்தை என்று பார்த்து விட்டீர்களா, பெயரை தெரிவு செய்துவிட்டீர்களா என்று கேட்டார்கள். அவர்களுக்கு நாங்கள் அடுத்த குழந்தைக்கு என்ன பெயர் வைக்கப்போகிறோம் என்ற ஆவல். எங்களைப் பொறுத்த வரையில் ஆண் குழந்தை என்றால் “மணிகண்டன்” என்று பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே பெயரை தேர்வு செய்துவிட்டோம். அதற்கு காரணம், எங்களுக்க் திருமணமாகி பல வருடங்கள் குழந்தை பிறக்காததால், எங்கள் வீட்டிலும் சரி, அம்மணியின் வீட்டிலும் சரி, மகன் பிறந்தால் மணிகண்டன் என்று தான் பெயர் சூட்ட வேண்டும் என்று ஒருமனதாக முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அதனால், முதல் முறை அம்மணி கரு கொண்டபொழுது, பெண் குழந்தை பிறந்தால் அழகான தமிழ் பெயராக வைக்க வேண்டுமே என்று யோசித்து, யோசித்து, பத்து வருடங்கள் கழித்து ஓவியமாக பிறப்பதால், “ஓவியா” என்று பெயர் சூட்டினோம். அடுத்த குழந்தைக்கும், பெண் குழந்தை என்றால் என்ன பெயர் வைப்பது என்று யோசித்து, “இனியா” என்று பெயர் சூட்டினோம். இந்த முறையும் பெண் குழந்தையாக இருந்தால், இரண்டு பெயரை தேர்வு செய்து வைத்திருந்தோம். ஆனால் ஐயப்பனோ, பல வருடங்களாக நீங்கள் என்னுடைய பெயரை தேர்வு செய்து வைத்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், இனியும் உங்களை ஏமாற்றாமல் மணிகண்டனாக வந்து விடுகிறேன் என்று வந்து விட்டார்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், ஒரு நண்பரின் மனைவி, நீங்கள் உங்கள் மகனுக்கு “ஆர்யா” என்றோ “சூர்யா” என்றோ பெயர் வைப்பீர்கள் என்று எதிர்ப்பார்த்தேன் என்று கூறினார். அவரை மாதிரி, இன்னும் சிலரும், உங்களின் மூன்றாவது குழந்தைக்கு நீங்கள் என்ன பெயர் வைப்பீர்கள் என்று எதிர்ப்பார்த்தோம் என்று கூறினார்கள். ஓவியா, இனியா என்று நாங்கள் வைத்த பெயர், மூன்றாவது குழந்தையின் பெயருக்கு எவ்வளவு எதிர்ப்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கு என்று அப்பொழுது தான் தெரிந்தது.

ஜூன் மாதம் 12ஆம் தேதி (வெள்ளிக்கிழமை) அன்று காலை 7 மணிக்கு நான் அலுவலகம் செல்வதற்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது வீட்டு அம்மணி, இன்றைக்கு நீங்கள் அலுவலகம் செல்ல வேண்டாம், எனக்கு பணிக்குடம் உடைந்த மாதிரி தோன்றுகிறது என்று கூறினார்கள். ஓவியாவையும்,இனியாவையும் அவர்களின் ஆயாவிடம் விட்டு விட்டு (அவர்களும் நான் இனிமேல் இங்கு வரமாட்டேன் என்று சொல்லி,சொல்லி “பெத்த மனசு பித்து” என்பதற்கேற்ப மகளின் பிரசவ நேரத்தில் கூட இருப்பதற்காக வந்துவிட்டார்கள்). நான் அம்மணியை கூட்டிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். மருத்துவமனையில் வண்டியை விட்டு இறங்கியவுடன், அம்மணி உட்கார்ந்திருந்த சீட் முழுவதும் ஈரமாகி, அவர்களின் உடையும் ஈரமாகி இருந்தது. அப்பொழுதே தெரிந்து விட்டது, பணிக்குடம் உடைந்து விட்டது என்று. மருத்துவமனைக்குள் சென்ற பொழுது, இனியாவை பிரசவம் பார்த்த செவிலித்தாய் (mid-wife - செவிலித்தாய் சரியான அர்த்தம் என்று தான் நினைக்கிறேன். தவறாக இருந்தால் சுட்டிக்காட்டவும்), எதிரில் வந்தார்கள். அவர்களே அம்மணியை பரிசோதிப்பதற்கான அறையில் கொண்டு வந்து விட்டு, நானே இந்த குழந்தைக்கும் பிரசவம் பார்க்கிறேன் என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்கள். பிறகு மருத்துவர்கள் வந்து அம்மணியை பரிசோதித்துவிட்டு, முடிந்த வரை இன்னும் ஒரு வாரம் பொறுத்திருப்போம் (அப்பொழுது தான் 37 வாரங்கள் முடிந்து விடும்). அதற்குள் வலி ஏற்பட்டு குழந்தை பிறந்தால் பரவாயில்லை, இல்லையென்றால் ஒரு வாரம் முடிந்த பிறகு என்ன செய்யலாம் என்று யோசிப்போம் என்று சொல்லி விட்டு சென்றார்கள். அம்மணியும் வெள்ளிக்கிழமை, சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை, திங்கட் கிழமை என்று மருத்துவமனையிலேயே இருந்தார்கள். நாங்களும் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் வந்து இரவு சென்று விடுவோம். திங்கட்கிழமை இரவு 12 மணிக்கு, மருத்துவமணியில் இருந்து அம்மணி போன் செய்து, எனக்கு வலி நன்றாக எடுக்க ஆரம்பித்து விட்டது,அதனால் பிரசவ அறைக்குச் செல்கிறேன்,சீக்கிரம் வாருங்கள் என்று கூறினார். நாங்களும் உடனே மருத்துவமனைக்குச் சென்றோம். இரண்டு குழந்தைகளும் பிறக்கும்போது நான் தான் உடன் இருந்தேன். அதனால் மாமியாரிடம், நீங்கள் பிரசவ அறையில் அவள் கூட இருங்கள், நான் இவர்கள் இருவரையும் வைத்துக்கொண்டு வெளியில் இருக்கிறேன் என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்களும், இல்லை,இல்லை, நீங்களே அவள் கூட இருங்கள் என்று கூறிவிட்டார்கள். பிறகு ஒரு வழியாக 1.50 மணி அளவில் அம்மணி மணிகண்டனை பிரசவித்தார்கள். இரு குழந்தைகளுக்கும் தொப்புள் கொடியை தூண்டித்ததைப் போல், இந்த குழந்தைக்கும் நானே தொப்புள் கொடியை துண்டித்தேன். இங்கு ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும். நம் நாட்டில் மருத்துவர்கள் தான் பிரசவம் பார்ப்பார்கள். ஆனால் இங்கு பொது மருத்துவமனைகளில் இயல்பான பிரசவம் என்றால், செவிலித்தாய் தான் பிரசவம் பார்ப்பார்கள். வயிற்றில் கத்தி வைக்க வேண்டும் என்றாலோ, மிகவும் பிரச்சனைக்குரிய பிரசவம் என்றாலோ தான் மருத்துவர்கள் வந்து பிரசவம் பார்ப்பார்கள்.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு நான் வெளியே வந்து ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது என்று சொன்னவுடன், ஓவியாவும், இனியாவும் எங்களுக்கு தங்கச்சி பாப்பாத்தான் வேண்டும், தம்பி பாப்பா  வேண்டாம் என்று ஒரே அழுகை. ஓவியா இன்னும் ஒரு படி மேல போய், தங்கச்சி பாப்பாத்தான் வந்திருக்கும், நீங்கள் மாய மந்திரம் செய்து தம்பி பாப்பாவாக மாற்றி விட்டீர்கள் என்று ஒரே புலம்பல். அவர்கள் இருவரையும் ஒரு வழியாக சமாதானம் செய்து,குழந்தையை காண்பித்தோம். உடனே ஓவியா சமாதானமாகி விட்டார். இனியா முழுவதும் சமாதானம் அடையவில்லை. ரொம்ப நாளைக்கு இனியா அவரை தங்கச்சி பாப்பாத்தான் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மேலும் அவர் செல்லும் day careல் எல்லாம் எங்கள் வீட்டிற்கு  தங்கச்சி பாப்பா வந்திருக்கு என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். பிறகு நான் அவர்களிடம் எல்லாம் பெண் குழந்தை இல்லை ஆண் குழந்தை தான் பிறந்திருக்கு என்று புரிய வைத்தேன்.

இப்பொழுது தம்பி பாப்பா தான் அவர்கள் உலகம் . அவர் செய்கின்ற ஒவ்வொரு செயலையும், இவர்களும் அவரை மாதிரியே செய்து காட்டுவார்கள். 

அவர் அழுகும்பொழுது, நாங்கள் உடனே அவரைப் போய் பார்க்கவில்லையென்றால், ஓவியா எங்களிடம், உங்களுக்கு தம்பி மேல அக்கரையே இல்லை, உங்களுக்கு உங்கள் வேலை தான் முக்கியமாகி விட்டது என்று எங்களிடம் கோபித்துக்கொள்வார்.

இனி, முடிந்தவரை அடிக்கடி வலைப்பக்கம் வந்து நானும் உள்ளேன் ஐயா என்று எனது வருகையை தெரியப்படுத்தி விடுகிறேன்.